Biżuteria grecka i rzymska
Kwiecień 2nd, 2009 by admin
Trojanie i Kreteńczycy, artyści okresu mijońskiego, pomimo wytwarzania po obu stronach obszaru egejskiego, wytwarzali kolczyki, bransoletki, naszyjniki w podobny sposób od około 2500 p.n.e do początków okresu klasycznej greckiej sztuki (479-323 p.n.e). Typowy wyrób składał się z cieniutkich zwojów i łańcuszków z połączonych i splecionych drucików oraz cienkich folii ułożonych w formy płatków i rozetek. Szkliwienie i stemplowanie było w owych czasach bardzo powszechne. Stosowano także ziarnienie złotem i złote aplikacje. Obsadzanie złota czy srebra kamieniami było rzadkie. Dominującymi motywami były spirale i naturalistyczne wzory zaczerpnięte z mątwy, rozgwiazdy i motyli. Biżuteria znaleziona w Mykenach i na Krecie, obecnie znajduje się w Narodowym Muzeum w Atenach. W dużej części są to małe, złote krążki z otworem, za pomocą którego mogły być przymocowane do odzieży oraz oraz złotych diademów wykonanych z długich owalnych tabliczek pokrytych wytłaczanymi rozetkami.
Archaiczna grecka biżuteria i biżuteria etrucka oraz włoska biżuteria wytworzona w okresie między 700 – 500 p.n.e prawie całkowicie była inspirowana na egipskich i asyryjskich wzorach, przywożonych przez fenicjańskich kupców. Technika wykonywania biżuterii, pozostała zasadniczo taka sama jak w poprzedzającym okresie, wypukłe lub wytłaczane tabliczki były podstawowym elementem biżuterii; granulacja była wykorzystywana przez Etruskich artystów i udoskonalana do bardzo wysokiego poziomu. Reprezentantem tego okresu jest elegancki, grecki naszyjnik z Rodos, w skład którego wchodzi siedem prostokątnych, złotych płytek, przedstawiające uskrzydlone postacie ze złotymi kulkami. (VII wiek p.n.e. obecnie British Museum).
W klasycznym okresie sztuki greckiej, granulacja została wycofana z użytku, natomiast pojawiło się pokrywanie szkłem, szkliwienie, czy aplikacje (wyszywanie złotą lub srebrną nitką). Styl stał się bardziej subtelny i wyrafinowany. Naszyjniki splecione ze złota były dekorowane motywami kwiatowymi i frędzlami, bardzo popularne stały się koliste kolczyki z aplikacjami w kształcie kółek i rozetek. W kolejnym, nadchodzącym okresie hellenistycznym (323-31 w. p.n.e.), wiszące wazy, uskrzydlone postacie, kupidyny i gołębie stały się bardzo popularnymi motywami. W tym samym czasie ważną innowacją było wprowadzenie dużych kolorowych kamieni, a w szczególności granatów do projektowania biżuterii i ozdób. Ten schemat był później opracowany i wykorzystywany przez Rzymian, którzy używali różnych kamieni, ustawiając je w środku i otaczając szeregiem pereł. W Rzymie bardzo popularne stało się szkliwienie, a sztuka cameo została opanowana do perfekcji. Camee, często ogromnych rozmiarów było produkowane w bardzo dużej ilości. Modną formą biżuterii stała się strzałka, a broszki były podobne do agrafki. Pierścionki były niezmiernie popularne, a w szczytowym okresie imperium były noszone na wszystkich dziesięciu palcach. Bardzo duży popyt był na ozdoby i ornamenty wykonane z bursztynu. U schyłku Imperium Rzymskiego, który zaczął się w 3 wieku naszej ery, naszyjniki i bransoletki były wytwarzane ze złotych monet, układane w złożone i zawiłe wzory, styl klasyczny zanikł.
