Biżuteria XVII i XVIII wieku
Kwiecień 2nd, 2009 by admin
Biżuteria wieków 17 i 18 dzieli się mniej więcej na biżuterię zdominowaną diamentem, wykorzystywaną w tradycyjnych wzorach, oraz biżuterię, która odzwierciedlała zmieniające się trendy w sztuce i ubiorze. Z początkiem XVII wieku wprowadzono nowe metody szlifu kamieni, co wydobywało z nich większy połysk i blask, a diamenty stały się najbardziej pożądanym kamieniem w cennej biżuterii.
Z nastaniem XVII i XVIII wieku, rozwój przemysłu przyniósł również rozwój w dziedzinie produkcji biżuterii masowej, produkowanej z tańszych materiałów. Ponadto wśród wysadzanych diamentami tiar, pierścionków i broszek z naturalistycznymi motywami pojawiły się tańsze, mniej wartościowe wyroby w neoklasycznym stylu inspirowane oryginałami odkopanymi w Pompeiach oraz gotyckim, renesansowym i egipskim stylu. Materiały zastępujące złoto i półszlachetne kamienie zawierały metale, pasty (imitacja kamieni), stal i lane żelazo. Techniki wykorzystywały mechaniczne procesy wybijania i wycinania wzorów.
W obu przypadkach, biżuterii ekskluzywnej jak i popularnej, charakterystycznym układem stały się zestawy i komplety. Kobiecy zestaw zawierał na przykład diadem (tiare) lub pierścionek oprócz podstawowego połączenia naszyjnika, kolczyków i broszki. XVIII wieczny zestaw męskiej biżuterii to między innymi guziki, klamry przy butach, rękojeść miecza i insygnia rycerskich odznaczeń. Wiele wspaniałych zestawów i innych ozdób zostało stworzonych dla europejskich domów królewskich, które przez kilka stuleci zdołały zebrać pokaźne zbiory z kolekcjami insygniów koronacyjnych, biżuterii rodowej i prywatnej, unikatowych kamieni szlachetnych takich jak Koh-i-noor czy diamenty Hope. Wiele brylantowych koron zostało zniszczonych, skradzionych czy zagubionych, ale różnorodność tych imponujących wzorów w części pozostała w Tower w Londynie, Skarbcu Wiedeńskim i na Kremlu. Ozdabiane akcesoria były także bardzo modne: oprawy zegarków, tabakierki, pieczęcie, pudełka na nici.
Biżuteria noszona w Ameryce kolonialnej, w większości sprowadzana była z Europy. Jednak istnieją przesłanki i zapisy na istnienie prostych klejnotów wyprodukowanych w koloniach w tamtych czasach, jednak prawie żaden z nich nie dotrwał do czasów dzisiejszych.
Najbardziej bogata biżuteria była wyrabiana w czasach Drugiego Imperium we Francji, kiedy popyt na kosztowne klejnoty pokierował modą na rozrzutne używanie diamentów i pereł. Wraz z naciskiem na ekstrawagancki wygląd, którego nieodłącznym elementem były kamienie szlachetne, zaniedbana została produkcja kompletów biżuteryjnych, stały się one mniej wartościowe. Jedynie pod koniec XIX wieku Peter Carl Fabergé ponownie wprowadził mistrzostwo w produkcji wyrobów biżuteryjnych takich jak pudełka, uchwyty lasek, ram obrazów, wachlarzy. Tak jak jubilerzy renesansu, Fabergé wyspecjalizował się w kontrastowaniu kolorów i materiałów, a jego najbardziej oryginalne projekty łączą ze sobą złoto, emalię i różne kamienie.
