Po upadku Rzymu, formy wytwarzania biżuterii jak i jej formy pozostały w ogólnym użyciu. Barbarzyńskie plemiona ze wschodniej Europy, które doskonale znały obróbkę metalu, łączyły ze sobą elementy rzymskiej tradycji jak złote aplikacje i formy strzałki z bizantyjską sztuką pokrywania emalią. Wprowadzili także swoje własne odmiany regionalne, na przykład, styl zaostrzonych, wsuwanych broszek stał się popularny; takie broszki znaleziono we Francji i Skandynawii. Zaokrąglone broszki w formie pierścieni ze szpilką, przytrzymywały ciężką odzież we właściwym miejscu, popularne były w Irlandii i Szkocji. Znanym przykładem jest broszka Tary (Muzeum Narodowe w Dublinie). Motywami przewodnimi były stylizowane zwierzęta i zawiłe przeplecenia.

Ważną techniką wytwarzania biżuterii w średniowieczu było użycie granitu, pokrywanie jego cząsteczkami biżuterii jak emalią. Przykładem mogą być wykładane, inkrustowane granatami sprzączki, klamry, zapinki z VII wieku (British Museum), oraz korona wysadzana kamieniami szlachatnymi i granatami (Real Amería, Madryt). Znany klejnot Alfreda (IX w, Ashmolean Museum, Oxford) jest przykładem techniki cloisonné. Całkiem inne są celtyckie złote obroże, surowe obręcze okalające szyję lub rękę właściciela.

Na początku XI wieku, broszki dalej były jedną z głównych form biżuterii. Były na ogół zaokrąglone, tak jak XII-wieczna broszka Orzeł (Mainz Museum). Grawerowane lub szkliwione wisiorki w formie krzyża lub innych religijnych wzorów były kolejną charakterystyczną formą zdobienia, tak jak pierścionki. W XIV i XV wieku, biżuteria coraz bardziej stała się integralną częścią sukni, noszona była w formie naszyjników, girland zwisających z siatek na włosy oraz wszywana była w ubrania.